Αυτά είναι για μένα τα 15 πιο αντιπροσωπευτικά άλμπουμ που χαρακτηρίζουν όλο το ηλεκτρικό ελληνικό τραγούδι. Τα παραθέτω εδώ χωρίς αξιολογική σειρά και περιμένω τα δικά σας προς συζήτηση...
Υπάρχουν φυσικά και πολλά ακόμα εκτός των 15 στα οποία πιθανότατα θα αναφερθώ προσεχώς…
7 σχόλια:
ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ – Διάφοροι (1971)
ΜΠΑΛΛΟΣ – Διονύσης Σαββόπουλος (1971)
POLL (Ταγάρι – Ανθρωπε) – Poll (1971)
666 – Aphrodite’s Child (1972)
ΑΠΕΡΑΝΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ – Κώστας Τουρνάς (1972)
ΑΚΡΙΤΑΣ – Σταύρος Λογαρίδης (1973)
PHOS – Socrates (1976)
METAΦΟΡΑΙ – ΕΚΔΡΟΜΑΙ: Ο ΜΗΤΣΟΣ – Δημήτρης Πουλικάκος (1976)
ΦΛΟΥ – Σπυριδούλα & Παύλος Σιδηρόπουλος (1978)
ARMAGEDDON - P.L.G. Band (1982)
ΦΟΒΑΜΑΙ – Βασίλης Παπακωνσταντίνου (1982)
Ο ΞΑΝΑΠΕΣ – Νικόλας Ασιμος (1982)
ΑΝ Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΡΟΥΛΕΜΑΝ – Μουσικές Ταξιαρχίες (1984)
ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ – Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας (1985)
ΤΡΥΠΕΣ – Τρύπες (1985)
Καλησπέρα Πάνο!
Ν. Πορτοκάλογλου - Άσωτος Υιός
Τρύπες - 9 πληρωμένα τραγούδια
Διάφανα Κρίνα - Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Υπόγεια Ρεύματα - Ο μάγος κοιτάζει την πόλη
Φυσικά συμφωνώ με τα περισσότερα, με κάλυψες με 666, Σαββόπουλο, Φλου, Ζεστά Ποτά.
Χαιρετώ φίλε... χαίρομαι που "αναζωπύρωσες" το μπλογκ σου!
Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτή την τάση ...ξεδιαλέγματος, αξιολόγησης, τοπ τεν κλπ.
Τέλος πάντων, είναι και μεγάλη κουβέντα , είναι και θέμα ...ψυχολογικό.
Φυσικά υπάρουν αντιρρήσεις και σίγουρα όταν κατάρτιζες τον πίνακα το γνώριζες.
Σίγουρα τα άλμπουμ που έχεις βάλει είναι πολύ σπουδαία αλλά:
1)Το αριστουργηματικό και απίστευτο 666 μπορούμε τόσο εύκολα να το κατατάξουμε στο ελληνικό ροκ;
2) Δύο φορές ο Τουρνάς;;;;;!!!!
3) Πολλά έργα τέχνης, λέει, κρίνονται και απο το πόσο επηρρέασαν τους επόμενους.
Πόσους επηρρέασε ο Λογαρίδης και πόσους ο Άσιμος (δε μιλάω για το συναισθηματικό επίπεδο ή κάποιες πολιτικές θέσεις, αλλά για το καθαρά μουσικό)
4) Αν - τελικά - τον Σαββόπουλο τον εντάξουμε στο ελληνικό ροκ, γιατί ο Μπάλλος κι όχι το Βρώμικο ψωμί ή - ακόμη καλύτερα - η Ρεζέρβα; Δεν είναι πιο ηλεκτρικά;
.
Δεν θέλω εδώ να κάνω τις δικές μου προτάσεις, αλλά όπως καταλαβαίνεις αν τις έκανε ο καθένας θα μαζεύονταν το σύνολο της ηλεκτρικής δισκογραφίας. Εκφράζω απλώς κάποιες αντιρρήσεις μου στις επιλογές σου και - κυρίως - εκφράζω την διαφωνία μου στο να βαθμολογούμε έργα τέχνης.
Πιστεύω πως αυτό μας στερεί την απόλαυση. Όταν εμένα μου αρέσει το Α τραγούδι πολύ, κι ακούσω εσένα που σε θαυμάζω, που εμπιστεύομαι την κριτική σου , τέλος πάντων, και το θάβεις, ή το κατατάσεις πολύ χαμηλά στις λίστες σου, τότε μου κόβεις τα πόδια, δεν θα μπορώ να ξανακούσω το τραγούδι με τον ίδιο τρόπο, ή, δεν θα μπορώ να ξανακούσω εσένα με τον ίδιο τρόπο.
Έχω μεγαλώσει με τον Πετρίδη κι έχω μάθει πάρα πολλά απο αυτόν όμως αυτη του η επιμονή στις λίστες, τοπ τεν, τοπ 100, κλπ μ΄έχει κουράσει πολύ.
Διαφωνώ.
Την αγάπη μου και πάντα καλές εκπομπές (που είναι και θα είναι καλές. Με την αλλαγή της ώρας μου τακανες λίγο μαντάρα, αλλά και πάλι σ΄ακούω)
Καλημέρα φίλε και σε ευχαριστώ για το μήνυμα σου που ανοίγει μια ωραία κουβέντα και φυσικά δίνει ευκαιρία για μερικές επισημάνσεις...
Πρίν απ' όλα ας ξεκινήσουμε απο το θέμα αλλαγής της ώρας της εκπομπής που φυσικά δεν ήταν δική μου απόφαση...
Ετσι στα γρήγορα πάμε στα επόμενα...
Είμαι και εγώ από αυτούς που απο τα παλιά χρόνια του "Ποπ & Ροκ" διαφωνούσα με τις βαθμολογίες στις κριτικές μας , όμως γενικά φαίνεται οτι αυτό είναι απαραίτητο για να προχωρούν οι διάλογοι... Δεν υπάρχει κανένα είδος αντικειμενικής "ζυγαριάς" στην τέχνη εκτός ίσως από την διαχρονικότητά της όμως κι αυτό κατά τη γνώμη μου δε θα 'πρεπε σε καμμιά περίπτωση να είναι οδηγός για όσα μας αρέσουν ! Θέλω να πω, οτι όπως και εσύ έτσι και ο καθένας απο μας δικαιούται να έχει την άποψη του και να την εκφράζει σε λίστες , οδηγούς και όλα τα σχετικά .Αυτό που κάνουμε τόσα χρόνια, όλοι εμείς οι ας πούμε πιο ...ειδικευμένοι εμπλεκόμενοι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, είναι να προσπαθούμε να αναδείξουμε και άλλες παραμέτρους πέρα από το προφανές: "μου αρέσουν τα κολοκυθάκια" και : "εμένα όχι". Κι αυτό μόνο και μόνο για να αποτελέσει το ερέθισμα για διαλόγους όπως αυτός. Δεν είναι πάντως υποχρεωτικό να συμφωνούμε !
Ας πούμε λοιπόν οτι σε αυτό το πλαίσιο εμείς που μπαίνουμε στην διαδικασία αυτής της όποιας "αξιολόγησης" συνήθως θα 'πρεπε να υπολογίζουμε και την αναλογία με την εποχή (τι θέση δηλαδή κατέχει το έργο στην εποχή του...), πλάι στην διαχρονικότητα (προφανές...), αλλά κυρίως και την τομή/παρέμβαση στο σύνολο του είδους (ακόμα κι αν τα δυο πρώτα δεν είναι άμεσα αναγνωρίσιμα...). Σε καμμιά περίπτωση πάντως δεν πρέπει να μπαίνουν "συνυπολογισμοί" για το τι ακριβώς έχει κάνει ο καθένας πριν ή μετά.
Επίσης για να μην κουράσω με μεγαλύτερες αναλύσεις και να δώσω την ευκαιρία και σε άλλους αν θέλουν να μιλησουν, γράφω στα γρήγορα τα εξής:
1. Το "666" είναι η έξωθεν "καλή μαρτυρία" του "ηλεκτρικού ήχου παιγμένου απο Ελληνες", που οδήγησε πλήθος άλλων να κυνηγήσουν ανάλογα τα όνειρα τους
2. Φαντάζομαι οτι δεν υποτιμάς τον Τουρνά ως μέλος των Poll (αφού έγραφε και τα τραγούδια) και αναγνωρίζεις οτι τα "Απέραντα χωράφια" που οι ψάχνουν οι συλλέκτες ανά τον κόσμο είναι απο τα πλέον ενδιαφέροντα ευρωπαικά μετα-ψυχεδελικά δείγματα εκείνης της εποχής... Τα άλλα άλμπουμ του δε με ενδιαφέρουν καθόλου εδώ.
3. Ο Λογαρίδης είτε το θέλουμε είτε όχι είναι μια απο τις ελληνικές όσο και βιωματικές ροκ φιγούρες και ο "Ακρίτας" τότε που έγινε και κυκλοφόρησε ήταν τομή στο είδος. Οτι άλλο λιγότερο κι αν έκανε κατά καιρούς , αυτό είναι και δικό του επίτευγμα. Ο Ασιμος με όλους όσους κατά καιρούς τον εκμεταλεύτηκαν (έσωσε μάλιστα και την καριέρα ενός διάσημου έλληνα "ροκά" όπως ξέρεις...), με αυτό το άλμπουμ που δεν ήθελε να γίνει ποτέ, ανοίγει τις πόρτες στο ελληνικό τραγούδι για να περάσει από τον μεταπολιτευτικό του μαρασμό στην συνειδητοποίηση (Της επανάστασης, Θα το δείξει κι ο καιρός, κλπ), και οι ενορχηστρώσεις του Θανάση Μπίκου εκεί πάνε και τον ήχο παρακάτω.
4. Ο Σαββόπουλος είναι από τους "γεννήτορες" του ηλεκτρικού ελληνικού ιδιώματος και προφανώς θα σου πω οτι ο "Μπάλλος" προηγείται χρονικά των άλλων δυό που γράφεις κατά 2 και 7 χρόνια αντίστοιχα. Αλλά γι αυτό θα ακούσεις στην εκπομπή της Τρίτης...
Εν κατακλείδι και για να μην σας κουράζω περισσότερο, γι' αυτό φυσικά και έχω καθιερώσει ως ένα είδος σλόγκαν όλα αυτά τα χρόνια, ακριβώς στο τέλος κάθε τέτοιου ή άλλου αφιερώματος , εκείνο το : "ο,τι και να πούμε, να γράψουμε, ή να παίξουμε εμείς, αυτή η δική σας προσωπική έρευνα είναι που θα σας δώσει ουσιαστικό αποτέλεσμα", προκαλώντας φυσικά όλους εσάς που μας παρακολουθείτε να διαφωνήσετε , συμφωνήσετε, επιχειρηματολογήσετε , αλλά οπωσδήποτε να το ψάξετε το πράγμα και πέρα απο μας. Αυτό εξάλλου δεν είναι και το πλέον σημαντικό ; Να δοθεί το ερέθισμα για τους επόμενους... Ετσι λοιπόν θα χαρώ πολύ να διαβάσω και τις δικές σου προτάσεις.
Καλή εβδομάδα σε όλους σας !
Τελικά ο διάλογος όταν γίνεται όπως πρέπει παντα προσφέρει.
Όντως ήταν διαφωτιστική η απάντησή σου (αν και εξακολουθώ να έχω τις επιφυλάξεις μου για τον Λογαρίδη)
Ίσως τότε θα έπρεπε να μεγαλώσει λίγο η λίστα. Πχ. γιατί όχι ο "Σιδερένιος άνθρωπος" των 2002GR Τον θεωρείς κάπως αφελή;
Γιατί όχι το "φράγμα" ή το "ενέχυρο" του Μούτση; Δεν άνοιξαν δρόμους; Γιατί όχι το "Άκυρο" του Λάκη;
Αν με το "666" ισχύουν αυτά που λες (επαναλαμβάνω πως το θεωρώ απίστευτο άλμπουμ) γιατί όχι και το Reflections του Χατζιδάκη;
Ναι ο Μπάλλος προηγείται χρονικά αλλά έχω την αίσθηση πως το Βρώμικο ψωμί είναι πιο ηλεκτρικό και πιο κοντά σ΄αυτο που αναφέρεσαι. Αλλά πάλι και γιατί όχι Το περιβόλι του τρελλού;
Θ΄ακούσω αύριο βέβαια...
Του Τουρνα του έχω ένα άχτι γι αυτό και τον ανέφερα. Μέχρι το 83- 84 ήταν μεγάλος μου έρωτας. Δεν το έχω άκόμα χωνέψει που κατέληξε. Τον άκουσα κι απόψε να μιλάει...
Και μιας και λέμε για τον Τουρνα όντως πρωτοπόρο στα ηλεκτρονικά της ελληνικής μουσικής, γιατί δεν χωράει σ΄αυτή τη λίστα κάποιος απο τους πρώτους δίσκους της Λένας Πλάτωνος; Το Σαμποτάζ πχ δεν είναι πρωτοποριακό;
Σταματώ εδώ γιατί δεν θα΄χω τελειωμό.
Σχετικά με την κατάρτηση λιστών και αυτά που μου γράφεις στην αρχή θα τολμήσω να παρατηρήσω ένα σχήμα οξύμωρο. Γράφεις "...είναι να προσπαθούμε να αναδείξουμε και άλλες παραμέτρους πέρα από το προφανές: "μου αρέσουν τα κολοκυθάκια" και : "εμένα όχι".
Μήπως η "λιστοποίηση" των τραγουδιών απο διάφορους (δεν λέω για σένα γιατί σ΄ακούω χρόνια και ξέρω λίγο πολύ τις απόψεις σου) καταδεικνύει τελικά το προφανές; Δηλαδή "Να! Τα κολοκυθάκια είναι καλά γιατί δεν το λεμε μόνο εμείς , το λέει το Μπίλμπορντ, το τάδε περιοδικό, ο Χρυσοστόμου, ο Πετρίδης κλπ, κλπ"
Λέω μήπως;
Συγχώρεσέ μου τη φλυαρία αλλά εδώ έχεις ανοίξει θέμα για ατελείωτες συζητήσεις.
Γειά χαρά.
Υ.Γ Γιατί δεν κάνεις κάτι με τη φόρμα σχολίων να γίνεται πιο απλή η αποστολή όπως στα άλλα μπλογκ του blogspot; Παρακολουθώ μήνες το μπλογκ σου αλλά δεν αφήνω σχόλια γιατί μου δημιουργούνται κάποια προβλήματα. Ίσως και άλλοι να αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα
Φίλε για τη φόρμα σχολίων στείλε μου ένα mail με το τι προτείνεις ακριβώς να γίνει και τι ακριβώς προβλήματα αντιμετωπίζεις.
Για όλα τα άλλα, άκου τη συνέχεια και θα τα πούμε ξανά ! Συμφωνούμε πάντως σε γενικές γραμμές για όλα τα άλμπουμ που γράφεις, αλλά επι του παρόντος ας μη μονοπωλούμε το διάλογο, αν θέλουν ας μιλήσουν κι άλλοι...
Καλή συνέχεια !
Καλησπέρα Πάνο! Το "Reflections" ίσως να μην διαμορφώθηκε αμιγώς από Έλληνες μουσικούς, μα νομίζω πως ο εν λόγω ήχος του Χατζιδάκι ήταν αρκετά πρωτοποριακός και ξάφνιασε, απ' ό,τι ξέρω από μεγαλύτερους, αρκετούς! Ελπίζω να γίνει κάποια αναφορά. Ευχαριστώ!
ΥΓ: Νομίζω πως συγγενεύει και με το Day after day του Παύλου, που κυκλοφόρησε σχετικά πρόσφατα.
Post a Comment