John Hiatt - Shredding The Document (1995)

Ανθρώπων έργα...

"Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις,
στάχτη έγιναν 25 χιλιάδες (επί συνόλου 38 χιλιάδων)
στρέμματα του Εθνικού Δρυμού..."

The Highwaymen - Highwayman (1985)

-Αγαπημένο μου ημερολόγιο... "Για το Μάνο Λοϊζο"

....μήπως μπορείς σε παρακαλώ να μου πεις πόσοι και ποιοί ακριβώς από αυτούς που διοργανώνουν, συμμετέχουν, πρωτοστατούν κλπ κλπ στα διάφορα τωρινά αφιερώματα και γκαλά για το Μάνο Λοϊζο, κομπάζοντας επιπλέον για την σχέση μαζί του και την αγάπη που του είχαν, ακολούθησαν στη συνέχεια έστω και στο ελάχιστο το παράδειγμα του ; Εννοώ , να έχουν σταθεί μέσα στα χρόνια σαν αληθινοί καλλιτέχνες με το "Κ" κεφαλαίο , να μην ενέδωσαν στις σειρήνες της εμπορευματοποίησης, να μην εξελίχθηκαν ως διαπλεκόμενοι παρατρεχάμενοι των διαφόρων εξουσιών, να ήταν ακέραιοι ως άνθρωποι, να περιόρισαν τη ματαιοδοξία τους στο ελάχιστο ;
Μου λες σε παρακαλώ πόσοι ;
Αντε γιατί ακόμα και η υποκρισία έχει τα όρια της...

-Μου είπαν : Στείλτε με στο ... Hollywood !

....oταν ήμουν πιτσιρίκος μια φορά πήγα στο Αμερικανικό Προξενείο και τους είπα οτι οι γονείς μου είναι πολύ σκληροί και με δέρνουν ! Και οτι "σας παρακαλώ πολύ , βοηθήστε με ! Στείλτε με στο Hollywood" ! Πρέπει να ήμουν δέκα ή έντεκα χρονών...

O ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΙΑΝΙΔΗΣ θυμάται μεταξύ άλλων και τις παιδικές του εμμονές, στη μεγάλη συνέντευξη που έδωσε στην εκπομπή και μεταδόθηκε στις 28 Ιουνίου.

-Αγαπημένο μου ημερολόγιο.... "I'll be holding on"...

Εσύ πως εξηγείς οτι μερικές φορές αγαπάμε με φανατισμό μερικά τραγούδια που ανακαλύψαμε εντελώς τυχαία και με μάλλον ανόρεχτη διάθεση στην αρχή ; Από αυτά που και στο σινεμά για παράδειγμα, ακόμα και οι παραγωγοί-δημιουργοί , τα βάζουν σαν ένα είδος "τσόντας" για να γεμίσουν τη δράση ή το soundtrack.
Το "I' ll be holding on" είναι τέτοια περίπτωση. Και δεν είχε καμμιά ελπίδα να ακουστεί στην Ελλάδα αφού στο ίδιο άλμπουμ ο Iggy Pop ήταν στα φόρτε του με το "Livin' on the edge of the night".

Ο Gregg όμως το σφράγισε...

-Μου είπαν : Blog & Eightila !

"Πάνο,
το blog σου μου θυμίζει κάτι απο ντοκυμαντέρ με στοιχεία που σε ταξιδεύουν στην αξέχαστη δεκαετία του 80.
Ένα απόλυτο αφιέρωμα – οδηγός στα χρόνια που έμοιαζαν με ατέλειωτο πάρτυ παίζει και στο βιβλίο που έχεις διαβάσει.
Δες την Eightίλα σαν μια καλή επανάληψη και ένα test γνώσεων για τη δεκαετία που είναι πάλι στη μόδα και μας κλείνει πονηρά το μάτι.
Ανατροπές, επαναστάσεις, αφορισμοί, rap, μουσικές, κινήματα, κοινωνικά ρεύματα, heavy metal, μοντέλα, καταστροφές, πολιτικοί, ποδόσφαιρο, νότες, mtv, ήρωες, πολιτισμός, οικολόγοι, punk, λεπτομέρειες, Ελλάδα, live, αναδρομές, ομάδες, ντοκουμέντα και όλα τα ονόματα που σφράγισαν τα 80΄ς.
Τι λές;
Β."

Πρωτότυπος συσχετισμός μεταξύ blog και του φοβερού βιβλίου του "Eightila"

(που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Απόπειρα")

από το ΒΑΣΙΛΗ ΛΟΥΚΑ, γνωστό δημοσιογράφο , γνωστό παραγωγό μουσικών εκπομπών στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση, γνωστό Παναθηναϊκό τύπο και πάνω απ' όλα, φίλο μου...

Να το διαβάσετε, αλλά τι γίνεται με το "σήμερα" ;

-Αγαπημένο μου ημερολόγιο...."Εγώ και οι ...αρπαχτές !"

.... oπως ίσως θα ξέρεις γενικά βαριέμαι να σχολιάζω τα των ελληνικών συναυλιών και ειδικά τις μετακλήσεις διαφόρων "τελειωμένων" ονομάτων ή τα σε μερικές περιπτώσεις πανάκριβα εισιτήρια σε σύγκριση με το μισθό του μέσου Ελληνα ας πούμε.... Ετσι , άφησα να περάσουν μερικές μέρες πριν σου γράψω για το πρόσφατο διεθνές ρεζιλίκι στο περίφημο φεστιβάλ με Madness, Beastie Boys και Underworld, όπου έγινε το σώσε, αλλά το κυριότερο η μουσική ήταν και πάλι απούσα. Να ξεκαθαρίσω από την αρχή, οτι δε με ενδιέφερε καθόλου να βρεθώ εκεί, για τον απλούστατο λόγο οτι και οι τρεις τους το 2007 με αφήνουν παγερά αδιάφορο (αν και για να είμαι ειλικρινής οι τελευταίοι έχουν ίσως κάτι περισσότερο να πουν από τους άλλους...).
Και για να μη παρεξηγηθώ, οι Madness στα πρώτα χρόνια του '80 ήταν από τα αγαπημένα μου ακούσματα και όσο για τους Beastie Boys είχα την τύχη να είμαι -αν δεν απατώμαι- ο πρώτος Ελληνας που τους πήρε συνέντευξη το 1993, στο Λος Αντζελες. Το πιο αστείο της υπόθεσης βέβαια είναι οτι αυτή δεν μπήκε ποτέ στο μεγαλύτερο μουσικό περιοδικό του οποίου ήμουν τότε συνεργάτης , γιατί ο άσχετος (και όπως αποδείχτηκε "μεταβατικός"...) αρχισυντάκτης της εποχής, επιχειρηματολόγησε με το απείρου κάλλους σχόλιο : "δε θα βάλουμε τώρα και τους αράπηδες σε συνέντευξη" ! Για την ιστορία, η συνέντευξη δημοσιεύτηκε τελικά λίγο αργότερα στην πάλαι ποτέ μουσική εφημερίδα "Οζ"...
Για να μη μακρυγορώ και πάλι , αυτά στα γράφω για τον απλούστατο λόγο οτι ενας ακροατής με πήρε και μου είπε :
"σε παρακαλώ, κάνε ένα σχόλιο για το φιάσκο που έγινε. Οι "κοινωνικοί αγωνιστές" ήρθαν και έπαιξαν στην Ελλάδα με 60 ευρώ εισιτήριο. Και εμείς τα πληρώσαμε".
"Δηλαδή τι ήθελες ρε φίλε ; Να παίξουνε και τσάμπα ;" απάντησα εγώ και εκείνος συνέχισε ...
"Και 50 τζαμπατζήδες μετά, μπήκανε μέσα και τα σπάσανε... Κι αυτούς εμείς θα τους πληρώσουμε ;"
Οσο γι αυτό φίλε δεν έχω άποψη. Κάτσε να πάρω τους διοργανωτές και αν απαντήσουν γράψε μου...

R.I.P. - Fred Astaire (May 10, 1899 – June 22, 1987)

Ενας από τους λόγους που αγάπησα το παλιό Hollywood ήταν και ο Φρεντ... Αλλοτε μόνος και βεβαίως πολλές φορές με την Ginger, συνολικά σε 31 μούζικαλ , "πετούσε" πάνω από τα υποτυπώδη σενάρια και τις συνήθως συμβατικές σκηνοθεσίες . Γιατί όταν ξεκινούσε το χορό και τις φιγούρες , καταλάβαινες πως το πανί ήταν λίγο να χωρέσει τα ...κυβικά του ταλέντου του (για να μην το πω κι αλλιώς και μας διαβάζουν και μικρά παιδιά...).
Μου έμαθε τον υπερταλαντούχο αυτοδίδακτο συνθέτη Ιρβιν Μπερλίν, τις κλακέτες, τα συμβόλαια της RKO, συμπάθησα ακόμα και το αμερικανικό όνειρο μαζί του. Λίγο μετά από τότε που μπήκε στο θίασο του Παραδείσου, ξεκίνησα και τις πρώτες εκπομπές για τον κινηματογράφο και την μουσική του. Σύμπτωση ; Μπορεί...
Αλλά ακόμα σφυρίζω το "Putting on the Ritz". Αλλά βεβαίως "όλα τα λεφτά" που λένε και οι πιτσιρικάδες είναι ο χορός του στους τοίχους και στο ταβάνι του δωματίου !

Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ :

http://en.wikipedia.org/wiki/Fred_Astaire